Moeders op oorlogspad

Dacht je dat het moederschap vrouwen veranderd in vredelievende zachtaardige uitgebalanceerde wezens? Niets is minder waar! Sinds het prille begin van mijn zwangerschap van Jayden hang ik weleens rond op een forum vol (aanstaande) moeders en het is maar goed dat de gierende hormonen geen kogels betreffen, want dan was half vrouwelijk Nederland om zeep geholpen. Er word behoorlijk naar elkaar uitgehaald en geen enkele kritiek word getoloreerd. Wat op zich kan leiden tot hilarische taferelen, maar in zijn geheel toch een erg trieste bedoening. De discussie die de boventoon voert is dan ook die van de thuisblijfmoeders en de werkende moeder. De werkende moeder verwijt de thuisblijfmoeder dat zij de hele dag chocolade bonbons zit te eten en trouw wacht totdat Oprah begint en de thuisblijfmoeder verwijt de werkende moeder van besluiteloosheid ( wil je nu carriere maken of kinderen?) en dat de leidsters van het kinderdagverblijf niet dienen als surrogaatmoeders. Jammer dat we elkaar niet gewoon kunnen respecteren in deze keuzes, want ik ben nu een werkende moeder, maar thuisblijfmoeder zijn vind ik net zo vermoeiend, immers werken kun je beschouwen als tijd voor jezelf.
Goed, Sharon Dijksma, de politicus, besloot om nog even wat olie op het vuur te gooien en noemt de moeders die hoogopgeleid zijn en niet werken voor de kinderen "kapitaalvernietigers" Nu vraag ik je? Wat is dat nu? Hoewel de belasting een groot deel van kinderopvang vergoed is het alsnog niet te betalen. Veel moeders werken dus niet omdat ze er financieel niet wijzer van worden en dan word ze ook nog eens kapitaalvernietiging verweten??? En krijgen we kinderen om ze vervolgens 80 uur per maand in een dure creche te stoppen? En ineens begrijp ik de oorlogen op het forum, er word namelijk wel heel veel gevraagd van de moeders tegenwoordig en niets is goed genoeg. Wil je maar 1 kind? Wat zielig! Wil je 5 kids? Jeetje, weet je wel wat het allemaal kost? Of je nu op je 40ste een kind wil ( te oud) of op je 20ste ( te jong) wilt werken of niet, je doet altijd wel iets niet goed, want was jij niet die domme moeder die maar drie maanden borstvoeding wilde geven of nog erger, bewust voor flesvoeding koos?
Geen wonder dat we elkaar dus bijna afmaken op die forums. Het is een natuurlijke reactie op al die frustraties. En dan besluiten we elkaar ook nog eens flink te bekritiseren.
Maar ik pleit voor een respectvolle moedercultuur, want wat we ook besluiten als de kinderen en wij er gelukkig van worden, waar zeuren we dan eigenlijk nog over?

Maandstonden

Ik ben maar een raar mens, om zo eens met de deur in huis te vallen. Ik heb me lang afgevraagd of ik nou niet gewoon gek ben ofzo, maar de psycholoog noemt mij "overgevoelig" en met die titel ben ik nou helemaal niet blij, want bij overgevoeligheid zie ik een dramaqueen die van ellende haar kroon scheef op het hoofd heeft, zo overweldigd door de emoties. En ergens, zo vlak voor de maandstonden klopt dat beeld eigenlijk wel. Ik ben dan een bom vol emoties die zo net een eitje van binnen heeft afgevoerd maar genadeloos word gekilled door het uitblijven van bevruchting en sterft en ik heb de eer om het op te ruimen.....maar was het aanslepen van maandverband ( sorry mannen, dit is geen sexy log) dan maar het enige, want dat is een koud kunstje vergeleken bij de stemmingswisselingen die er aan vooraf gaan. Het is een ware oorlog in mijn hoofd, van een geluksmoment doordat ik een geweldig nummer hoor op de radio tot een depri stemming door de avond die valt. Ik ben een vrouw van uitersten en ik voel me dan zielig en onbegrepen. Toch lucht dit stukje schrijven enorm op. Hulde aan de mannen die het toch mooi hebben overleefd deze buien en de man waarmee ik nu ben verdiend dan ook een koningklijke onderscheiding, gegeven door de dramaqueen, hoogstpersoonlijk, zo net voor de maanstonden zich aan zullen dienen Knipoog